Uit het Historisch Archief

Verzamelaar Marcus Müller schonk Het Heen- en Weerschap een originele foto van een veerpontschipper. Gaat het hier om de man die Heinz Polzer geïnspireerd heeft tot zijn klassiek geworden hommage Veerpont? Dat is niet onmogelijk. Achterop de foto staat vermeld: Delft 1932. Zou de 13-jarige Heinz toen zijn eerste overtochtje hebben gemaakt?

Het Wel en Wee van Drs. P is een graag geziene toevoeging aan ieders boekenkast

Hoe klinkt de ‘Dodenrit’ in het Duits? Waarom is Drs. P nooit Dr. P geworden? Hoe zag het interieur van de rijmkeizer eruit? Welke woorden heeft Ringo Maurer, een bijna tachtig jaar jongere fan, van hem geleerd? Het Wel en Wee van Drs. P is een bonte verzameling herinneringen aan, beschouwingen over, interviews met en teksten van Heinz Polzer. De verhalen bestrijken de tijd van zijn stormachtige opkomst in de beginjaren zestig tot zijn moeilijke laatste levensfase. Veel aandacht gaat uit naar zijn nalatenschap: de cabaretiers die hij heeft beïnvloed en het beeldmateriaal dat van hem wordt bewaard. Dit boek bevat bijdragen van P-kenners als Michèl de Jong en Ivo de Wijs, maar ook van gastauteurs als Erik van Muiswinkel, Dafne Holtland en Lucky Fonz III. En verder veel unieke foto’s, souvenirs en anekdotes waarvan elke Polzeriaan zal smullen.

De verstripping van Drs. P

‘Bij een jaar vol stilstand kunnen zaken rijpen die anders ideeën blijven. Één zo’n idee dat al langer in mijn hoofd speelde was het tot strip vertalen van diverse liedteksten van Drs. P’, zo schreef ons Frits Smid, beeldend kunstenaar en cartoonist van een regionale krant in Noord-Holland. Het lange coronajaar gaf hem de tijd om daadwerkelijk iets met dat idee te doen.
Het resultaat mag er wezen. Hij liet zich inspireren door een tiental liedteksten van Drs. P, waaronder Dodenrit, Oost-Groningen, Sneeker Café, De Gezusters Karamazov en Het land is moe. Bovenstaand zijn sublieme verbeelding van De commensaal, ofwel Het trapportaal. Nu nog slechts in inkt, maar straks met bloedige kleuren!

Drs. P en de punt

Het Vlaardings TaalGenotschap (sic!) bracht afgelopen maart een curieus boekje uit met daarin een klein dossier over de vergeefse pogingen om de Drs. tot een optreden te verleiden. Zijn op rijm gestelde afwijzingen maken het tot een verplichte aanschaf voor het P-plankje. Drs. P en de punt is te bestellen via vlaardingsewoordsmederij@kpnmail.nl

Streepjescode

Het is geen propaganda en geen mode
Het is geen logo en geen onheilsbode
Het heeft nochtans een functie, en ’t model
Berust – wordt ons verzekerd – op methode

We kijken glazig naar het lijnenspel
Maar dan verschijnt een kenner op ’t appèl
‘Ziehier,’ legt hij ons uit, ‘een streepjescode’
En dat begrijpen wij natuurlijk wel

Men ziet het aan ons opgeklaard gezicht
‘Aha, een code! Juist! Vandaar die streepjes!
Toch leuk om dat te weten,’ denken wij

‘Zo krijgen wij er steeds weer kennis bij
En leren wij van elk systeem de kneepjes
Wat is het brein toch prachtig ingericht!’

Toen in 1993 de streepjescode werd geïntroduceerd in Nederland verspreidde de beroepsvereniging Nederlandse Ontwerpers een brochure om den volke diets te maken wat zo’n ding te betekenen had. Op het geheimzinnige omslag stond iets als het oog van een schaap of rund, dat van zo’n streepjescode was voorzien.
Een van de medewerkers aan die brochure was Heinz Polzer. Hij verduidelijkte de zaak in een Zwitsers sonnet. Wie zal nog durven beweren dat Drs. P niet bij de tijd was?

Paul Ilegems