Amsterdam, woensdag 25 januari 2012. Muziekjournalist en programmamaker Stan Rijven loopt door de Westerstraat in de buurt van zijn huis en ziet daar ineens Drs. P de straat oversteken, samen met diens vrouw Mieke. Ze zijn kennelijk onderweg naar de brievenbus die voor de gevel van het Pianolamuseum staat. Rijven kende Drs. P niet persoonlijk, zo schrijft hij ons, maar zag hem af en toe door de Jordaan rondwandelen, met die typische gestalte en vastberaden tred. Zo ook nu, zij het met de handzame hulp van Mieke waardoor hij enigszins weet te verhullen dat hij met een stok loopt.
Stan Rijven beseft dat er een 92-jarige legende passeert en bedenkt zich geen moment. Hij grijpt zijn telefoon en maakt kort achter elkaar twee foto’s, zonder toestemming te vragen.
Oei! Mieke Polzer, die hem in de gaten krijgt, lijkt daar niet van gediend.
Hierboven zien we dat Mieke de fotograaf argwanend aankijkt (biograaf Michèl de Jong, die de foto’s ook ontving, spreekt van een ‘medusablik’: een blik die de aangekekene doet verstenen). Het liep echter goed af. Een ogenblik later knikte Mieke Stan Rijven instemmend toe. Alsof ze zich met hem realiseerde dat er sprake was van een uniek ogenblik, rond een kwetsbare man die vasthoudt aan zijn dagelijks ritueel: een vast ommetje naar de supermarkt en bijbehorende postale bestelling. Rijven: ‘Tijdens en na de ontmoeting besefte ik dat, juist vanwege de alledaagsheid van het tafereel, dit toch een onalledaags moment betekende.’