Amsterdam, woensdag 25 januari 2012. Muziekjournalist en programmamaker Stan Rijven loopt door de Westerstraat in de buurt van zijn huis en ziet daar ineens Drs. P de straat oversteken, samen met diens vrouw Mieke. Ze zijn kennelijk onderweg naar de brievenbus die voor de gevel van het Pianolamuseum staat. Rijven kende Drs. P niet persoonlijk, zo schrijft hij ons, maar zag hem af en toe door de Jordaan rondwandelen, met die typische gestalte en vastberaden tred. Zo ook nu, zij het met de handzame hulp van Mieke waardoor hij enigszins weet te verhullen dat hij met een stok loopt.

Het aantal ansichtkaarten dat Drs. P in zijn leven heeft verstuurd is werkelijk ontelbaar. Hij was dol op gekke exemplaren zoals bovenstaande montagefoto, die hij tijdens een reisje naar de Britse hoofdstad had laten maken. De kaart is gericht aan ‘Mr & Mrs Tiebosch’ en afgestempeld op 3 oktober 1964. De mededeling die erop staat is uiterst triviaal. Het wordt pas interessant als u weet dat die mevrouw Tiebosch niemand minder was dan de befaamde zangeres en actrice Hetty Blok, met wie de doctorandus een levenslange vriendschap heeft onderhouden.

Onlangs zond bestuurslid Paul Ilegems ons een foto van Drs. P gezeten aan de piano die bij hem thuis stond. Er bestaan maar weinig afbeeldingen van dat instrument – een ervan staat overigens op het omslag van Zing en speel mee met Drs. P. Paul was erdoor geïntrigeerd: ‘Het is een eigenaardig en ouderwets model dat iets kerkelijks, iets pastoorachtigs heeft. Er is een stiltepedaal in het midden. Zulke pedalen kwamen op rond de Eerste Wereldoorlog. Verder weet ik er niets over.’ 

Het fraaie portret hierboven van de jonge Heinz Polzer, geschilderd door Egbert Havinga, kwam na de dood van Mieke Polzer in het bezit van de Stichting Auteursrechten H.H. Polzer / Drs. P (Het Heen- en Weerschap). Aanvankelijk werd het doek in bruikleen gegeven aan het Literatuurmuseum in Den Haag, waar het deel uitmaakte van de befaamde portrettengalerij.

In het blad Argus (voor oude journalisten en even oude lezers) duikt de Drs. nogal eens op. Zo ook in dit mooie stukje.

Op donderdag 28 maart 2019 verzamelde een kleine groep getrouwen zich op de begraafplaats Driehuis-Westerveld.

Ik heb eens (rond 1985) een alleraardigst voorval mogen beleven met Drs. P. Ik reed met mijn zilvergrijze auto over de Rozengracht en moest stoppen voor het stoplicht bij de Westertoren. Op de tramhalte stond Drs. P te wachten.
Hij was blijkbaar in grote haast, want in de veronderstelling dat mijn auto een taxi was, opende hij het achterportier, nam plaats en zei met de hem kenmerkende stem in staccato: ‘Rijdt U mij naar de Johannes Vermeerstraat.’